Όλη μου η ζωή ένας Αύγουστος
με δυό φεγγάρια, όπως και τούτος.
Όλη μου η ζωή ένας καφές
στα κρυφά μαζί σου.
Να με θυμάσαι πάντα τον Αύγουστο
τότε που άφησα τη ζωή μου στα χέρια σου.
Εγώ κι εσύ μαζί για μια ζωή…
έτσι μου είχες πει.
Μετά ήρθε εκείνος ο Σεπτέμβρης,
πέρασε και τα σάρωσε όλα.
Με έψαξαν παντού.
Ποτέ δε με βρήκαν!
Δέσποινα Marquardt Αναστασιάδου
Πηγή φωτογραφίας: https://gr.pinterest.com/pin/union-station-platform-woman-sitting-on-suitcase-b-and-w-1960–54184001738798692/
filologikosomilos.com 
Αυτό το ποίημα είναι ένας λεπτός και γλυκόπικρος προβληματισμός για την αγάπη, την απώλεια και το πέρασμα του χρόνου. Ο ποιητής αποτυπώνει τη φευγαλέα, σχεδόν ονειρική ποιότητα μιας βαθιάς σύνδεσης, αγκυροβολώντας την στις εικόνες του Αυγούστου, ενός μήνα που συχνά συνδέεται με ζεστασιά, πληρότητα και τελειώματα. Η επανάληψη της φράσης «Όλη μου η ζωή ένας Αύγουστος» προκαλεί την αίσθηση του αιώνιου καλοκαιριού—μια στιγμή ομορφιάς αιωρούμενη στο χρόνο, όπου όλα φαίνονται πιθανά. Ωστόσο, υπάρχει μια στοιχειωμένη αντίθεση, καθώς αυτή η διαχρονική στιγμή είναι φευγαλέα, υπάρχει μόνο σε αναμνήσεις και μυστικές συναντήσεις, «στα κρυφά μαζί σου» (στα κρυφά μαζί σου).
Η δυαδικότητα δύο φεγγαριών στον ουρανό του Αυγούστου υποδηλώνει κάτι μαγικό και σπάνιο, αλλά επίσης σηματοδοτεί μια ανισορροπία ή μη πραγματικότητα, σαν η αγάπη που βιώσατε να ήταν κατά κάποιον τρόπο αλλόκοτη, πολύ τέλεια για να διαρκέσει. Ο συναισθηματικός πυρήνας του ποιήματος βρίσκεται στην υπόσχεση του για πάντα, «Εγώ κι εσύ μαζί για μια ζωή» (Εσύ και εγώ μαζί για μια ζωή), ένας όρκος που καταρρίφθηκε από την άφιξη του Σεπτέμβρη — έναν μήνα που συμβολίζει την αλλαγή και την απώλεια. Ο Σεπτέμβρης σαρώνει τα πάντα, αφήνοντας τον ποιητή αόρατο, αόρατο, ίσως και ξεχασμένο.
The concluding line, «Ποτέ δε με βρήκαν!» (Δεν με βρήκαν ποτέ!), είναι βαθιά συγκλονιστικό. Υποδηλώνει ότι ο ποιητής έχει καταναλωθεί από αυτή την απώλεια, χάνοντας στη μνήμη αυτού που ήταν κάποτε. Δεν είναι απλώς ότι η αγάπη έχει εξαφανιστεί, αλλά ένα μέρος του εαυτού του ποιητή έχει χαθεί μαζί της, αφήνοντας μόνο ένα ίχνος στη λάμψη του Αυγούστου που ξεθωριάζει.
Εν ολίγοις, αυτό το ποίημα μοιάζει με θρήνο για μια αγάπη που ήταν και όμορφη και καταδικασμένη, και για έναν εαυτό που έγινε άπιαστος στον απόηχο του χαμού αυτής της αγάπης. Το συναισθηματικό του βάθος βρίσκεται στην απλότητά του—μικρές, καθημερινές στιγμές όπως ο καφές που μοιράζεται κρυφά γίνονται μνημειώδεις και οι μήνες του χρόνου παίρνουν το βάρος μιας ζωής. Ο αναγνώστης μένει με μια διαρκή αίσθηση λαχτάρας, τόσο για αυτό που ήταν όσο και για αυτό που θα μπορούσε να ήταν.
Μου αρέσει!Μου αρέσει!