Το κορίτσι με το πορτοκάλι |

*Διήγημα δομημένου ρεαλισμού α΄ επιπέδου τεχνοτροπίας

Αφιερωμένο στη Μυρτώ,

την κόρη τού Μ. Λουντέμη

Στο μοναστήρι τής Ευαγγελίστριας στο Τρίκερι, ένα πολύ μικρό νησάκι στον Παγασητικό, νότια του Πηλίου, στις φυλακές εξόριστων γυναικών, οι φύλακες εποπτεύουν βαδίζοντας πέρα δώθε, μέρα και νύχτα, τον προαύλιο χώρο, με τις πήλινες γλάστρες και τα μικρά δενδρύλλια. Είναι δώδεκα ώρα μεσημβρινή. Στο προαύλιο του μοναστηριού βρίσκονται γυναίκες με φθαρμένα ρούχα. Δυο τρεις σκουπίζουν το πλακόστρωτο κρατώντας μέσα στις παλάμες ξύλινα κοντάρια από αχυρένιες σκούπες. Σ’ ένα μέτρο απόσταση από τη βρύση βρίσκονται τέσσερις γυναίκες με ανασηκωμένα τα μανίκια ως τους βραχίονες. Το κορμί τους είναι γερμένο προς τα εμπρός σκύβοντας πάνω από τα μακρόστενη ξύλινη σκάφη, που περιέχει ζεστό νερό που αχνίζει. Πλένουν ρουχισμό βυθίζοντας τις παλάμες μέσα στο νερό, με αργές κινήσεις.

Στέκομαι όρθιος μπροστά από την πόρτα τού γραφείου, ακουμπώντας στο τοιχίο τού μπαλκονιού. Σκύβω μπροστά τον κορμό και ακουμπώ τις παλάμες στην επιφάνεια του τοιχίου. Στρέφω το βλέμμα αριστερά, γέρνω το κεφάλι σαρανταπέντε μοίρες και παρατηρώ στη δυτική πλευρά τής αυλής, δίπλα στη ρίζα τού κυπαρισσιού, ένα μικρό κορίτσι με ωχρό πρόσωπο, περίπου τεσσάρων χρονών, που κάθεται καταγής. Οι μηροί της ακουμπούν στο έδαφος και κρατώντας στη δεξιά παλάμη ένα κλαδάκι, με τ’ ακροδάχτυλά της, το ακουμπά στο χώμα. Καταπίνω αργά το σάλιο μου και παρακολουθώ, κινώντας τους βολβούς των ματιών, το παιδί με τα καστανόξανθα μαλλιά. Γυρίζω τον λαιμό και το κεφάλι αριστερά προς τη μεριά τού γραφείου και καλώ να έρθει κοντά ο φύλακας, που στέκεται όρθιος δίπλα στην πόρτα εισόδου.

«Ποιό είναι αυτό το κορίτσι;», ρωτώ, σηκώνοντας το αριστερό χέρι και δείχνοντας με τον δείκτη προς την πλευρά που κάθεται το κορίτσι.

«Δε γνωρίζω τ’ όνομά της, κύριε διοικητά. Υπάρχουν και άλλα παιδιά με τις μητέρες τους στο στρατόπεδο», απαντά ο άντρας και στέκεται ευθυτενής μισό μέτρο ακριβώς απέναντι.

«Καλά μπορείς να επιστρέψεις στη θέση σου», απαντώ και απομακρύνομαι, βαδίζοντας με σταθερό βήμα στον διάδρομο προς την πλευρά του τοίχου που οδηγεί στη μαρμάρινη σκάλα. Φτάνοντας στο πλατύσκαλο κατεβάζω το δεξί πόδι και εναλλάξ με το άλλο κατεβαίνω τη σκάλα αργά, κοιτάζοντας προς την πλευρά που κάθεται το κορίτσι. Στο τελευταίο σκαλί ακουμπώ το δεξί πέλμα στο πλακόστρωτο της αυλής και μετά το άλλο. Βηματίζω αργά. Πλησιάζω κοντά στο παιδί με μικρά βήματα. Την κοιτάζω που ανασηκώνει τα γόνατα και τα φέρνει κοντά στο στήθος.

Στέκομαι μισό μέτρο απέναντί της και τη ρωτώ, «Τί κάνεις κοριτσάκι; Πού είναι η μαμά σου;»

«Είναι με τις άλλες γυναίκες», απαντά.

«Θέλεις να έρθεις μαζί μου;», τη ρωτώ.

Το κορίτσι σηκώνει το κεφάλι και ακουμπά με το αριστερό χέρι το μέτωπο αναμερίζοντας μια τούφα μπερδεμένα μαλλιά και κοιτάζει προς το μέρος μου με μισόκλειστα μάτια. Μια μαυροφορεμένη γυναίκα βαδίζει στον διάδρομο προς τη βρύση στην απέναντι πλευρά, κάτω από τη σκάλα, δυο μέτρα δεξιότερα κρατώντας μια πλαστική λεκάνη και κοιτάζει αριστερά και δεξιά με χαμηλωμένο το κεφάλι. Απλώνω το αριστερό χέρι με ανοιχτή την παλάμη προς τα πάνω, σκύβοντας τον κορμό μπροστά, προς την πλευρά που κάθεται το κορίτσι. Το κορίτσι σηκώνει το αριστερό χέρι με την παλάμη προς τα κάτω και τα δάχτυλα διπλωμένα προς τα μέσα και ακουμπά την παλάμη μου. Προτείνω και το άλλο χέρι, τη σηκώνω όρθια αδράχνοντας την από τον καρπό βάζοντας δύναμη στα χέρια. Βαδίζουμε μαζί αργά στο πλακόστρωτο. Σταματώ μπροστά στο πρώτο σκαλί τής πέτρινης σκάλας. Κάνω ένα βήμα δεξιά και της ζητώ να προχωρήσει μπροστά. Περιμένω, καθώς με προσπερνά, και την καλώ να σταματήσει μπροστά στο κατώφλι. Κάνω ένα βήμα προς τα εμπρός και στέκομαι πίσω από το κορίτσι κοιτάζοντας την πλάτη της. Γέρνω τον κορμό μπρος την πλευρά που στέκεται και τείνοντας τα χέρια, τοποθετώ τις παλάμες κάτω από τις μασχάλες τού κοριτσιού και βάζοντας δύναμη στους μυς των χεριών την ανασηκώνω και την αποθέτω στο πρώτο σκαλί. Την κοιτάζω που ανεβάζει πρώτα το ένα πόδι, πατά στο επόμενο σκαλί, μετά το άλλο και στέκεται· επαναλαμβάνει το ίδιο σε κάθε σκαλί. Ακολουθώ στη σκάλα βήμα προς βήμα.

«Μπράβο», της λέω. «Λίγο ακόμα. Τα κατάφερες», προσθέτω αμέσως μετά, καθώς το κορίτσι σταμάτα μπροστά στο πλατύσκαλο.

Βρίσκομαι ένα σκαλοπάτι πιο κάτω από το κορίτσι. Κάνω ένα βήμα δεξιά και σηκώνω το αριστερό πέλμα· πατάω στο πλατύσκαλο. Γυρίζω τον κορμό ενενήντα μοίρες προς το κορίτσι, σηκώνω τους βραχίονες σχηματίζοντας γωνία σαρανταπέντε μοίρες, τοποθετώ τις παλάμες στις μασχάλες ξανά, την ανασηκώνω και την αφήνω με τα πόδια στο δάπεδο του μπαλκονιού.

«Να, από δω πάμε», λέω και δείχνω με ενωμένα τα δάχτυλα τον διάδρομο.

Μια γυναίκα εξέρχεται από την είσοδο του Διοικητηρίου, που βρίσκεται δυο μέτρα δεξιότερα απ’ τη σκάλα, κρατώντας στην παλάμη τού δεξιού χεριού μια σκούπα και στο άλλο, από τη λαβή, έναν μεταλλικό κουβά. Κοντοστέκεται τεντώνοντας το κορμί προς τα πίσω. Ισιώνει τον κορμό και βαδίζει με αργά βήματα, κοιτώντας ευθεία μπροστά. Ένας φύλακας, με χοντρά άρβυλα, πηγαινοέρχεται, επαναλαμβάνοντας την ίδια διαδρομή στον διάδρομο, κάτω από το υπόστεγο του διοικητηρίου. Προχωρούμε αργά δίπλα ο ένας στον άλλο. Παρατηρώ, στρέφοντας το βλέμμα, το πρόσωπο του κοριτσιού με τα μελανιασμένα χείλη. Σταματάμε μπροστά στην πόρτα εισόδου τού στρατηγείου. Εισέρχομαι πρώτος μέσα στο δωμάτιο με βήματα αργά. Το κορίτσι ακολουθεί ξωπίσω. Σταματά δυο μέτρα μπροστά από την εξώπορτα και κοντοστέκεται. Κατευθύνομαι προς το ξύλινο γραφείο, που ακουμπά στον απέναντι τοίχο, ενθαρρύνοντας το κορίτσι και λέγοντας να μη φοβάται. Παίρνω με τη δεξιά παλάμη ένα πορτοκάλι από την επιφάνεια του ξύλινου γραφείου. Το κρατώ και γυρίζοντας τον κορμό τού σώματος εκατόν ογδόντα μοίρες, λέω στο κορίτσι, «Σου προσφέρω αυτό το πορτοκάλι», και τείνω το χέρι προς το μέρος που στέκεται. Κάνει πέντε βήματα προς το σημείο που βρίσκομαι, απλώνει τα δυο χέρια και το παίρνει μέσα στις ανοιχτές χούφτες της.

«Μπορώ να φύγω;», με ρωτάει εκείνη.

«Να φύγεις, ναι. Γύρνα πίσω στη μαμά σου», απαντώ. «Αν θέλεις, να ξανάρθεις», λέω.

Την κοιτάζω που στρέφει το σώμα προς την έξοδο και κάνει μερικά βήματα. Σταματά και ρωτά, «Είστε ο διοικητής;»

«Ναι, εγώ είμαι», απαντώ.

Άννα Πετρίδου