Κάθομαι σ’ έδρανο της πρώτης σειράς,

στη λέσχη Καλλιτεχνών,

επί της οδού Καραγιώργη Σερβίας,

και παρακολουθώ τη διάλεξη.

Καθώς τον ακούω να μιλά

για το νέο ποιητικό κίνημα

στρίβω με τον ζερβό αντίχειρα

και τον δείκτη το μουστάκι

τεντώνοντας τον κορμό μπροστά·

με μάτια γουρλωμένα σταυρώνω τα πόδια

στρέφω το κεφάλι πότε απ’ τη μια,

πότε απ’ την άλλη·

τους βλέπω όλους με το στόμα ανοιχτό.

*πειραματικό ποίημα δομημένου ρεαλισμού

α΄ επιπέδου τεχνοτροπίας