ποίημα δομημένου ρεαλισμού

α΄ επιπέδου τεχνοτροπίας

Βαδίζω εδώ και ώρα μόνη σε κεντρικό δρόμο,

μια με γρήγορο και μια με αργό βηματισμό.

Καθώς τελειώνει η οδός Λέψιους,

ένα κτήριο εξαόροφο, με λευκό σταυρό,

δεσπόζει στο βάθος,

δέκα μέτρα απ’ το σημείο που βρίσκομαι.

Σταματώ μπροστά στο ξύλινο παγκάκι

έξωθεν του Νοσοκομείου «Άγιος Σωφρόνιος»,

καθώς τοποθετώ τ’ ακροδάχτυλα

στην εσωτερική φόδρα του σακακιού,

ν’ ανασηκώσω τη χαρτόδετη συλλογή

με ποιήματα του Αλεξανδρινού.

Σηκώνω το κεφάλι,

κοιτάζω την επιγραφή

τής πλατιάς ορθογώνιας εισόδου

«ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ»·

Χαμηλώνω, ενώνοντας, τα βλέφαρα των ματιών.