ποίημα δομημένου ρεαλισμού

α΄ επιπέδου τεχνοτροπίας

Τρία στρογγυλά τραπέζια όλα κι όλα,

από ξύλο οξιάς,

και άλλες τόσες καρέκλες περιμετρικά

με τον Θόδωρα στο πρώτο, δεξιά τής εισόδου,

να βαστά στις παλάμες τη «Σκριπ»

και τους μαστόρους στ’ άλλα δύο

να παίζουν στ’ ακροδάχτυλα κομπολόι

με χάντρες Σμυρναίικες,

καθώς φουμάρουν στα χείλη σιγαρέτα.

Κι εγώ, στο τελευταίο τραπέζι πίσω πίσω,

κοντά στο κουζινάκι,

να κοιτώ πότε τούς δείκτες τού ρολογιού,

κρεμασμένο στον απέναντι τοίχο,

και πότε τούς περαστικούς,

απ’ τις τζαμαρίες τού καταστήματος,

μην και φανεί ο πολιτσμάνος

Κοραή και Πανεπιστημίου γωνία.

Αντώνης Ε. Χαριστός