Πετούν οι μέρες

προς τα κει όπου ο χρόνος όλος συμβαίνει

σε μια φυσαλίδα ανυπαρξίας

πότε μιμούνται τα χελιδόνια

πότε τους χαρταετούς που το ’σκασαν

εγώ στέκομαι και κουνώ τα χέρια μου πάνω κάτω

σ’ ένα φτερούγισμα ισορροπίας

για μια στιγμή μονάχα

ας γύρναγαν να με κοιτάξουν

να δω αν κάτι από μένα

μαζί τους έχουν πάρει

Μαργαρίτα Παπαμίχου