Κάθομαι στο παγκάκι, χάραμα,

κουνώντας ρυθμικά πάνω – κάτω τις φτέρνες μου

απέναντι από την κεντρική είσοδο

της ανωτάτης εμπορικής Αθηνών,

κρατώντας σφιχτά το δελτίο

στη χούφτα τού αριστερού χεριού.

«Δέκα λεπτά ακόμη» λέει ο διπλανός μου

που, στέκεται όρθιος στ’ αριστερά μου.

Δεν απαντώ, στρέφω το βλέμμα μου

στην αντίθετη, απ’ αυτόν, κατεύθυνση,

προς το φορτωμένο, από νεκρούς, κάρο

που απομακρύνεται,

καθώς το σέρνουν δυο εργάτες τού δήμου.