Έξυνε τις πληγές της

μέχρι να ματώσουν ξανά και ξανά,

νόμιζε ότι έτσι θα στόλιζε

τους παγωμένους τοίχους του σπιτιού,

ενός σπιτιού που μύριζε θάνατο.

Τις νύχτες τους έγδερνε με τα νύχια της

μέχρι που μάτωναν και γίνονταν κιμωλίες.

Ζωγράφιζε τραγωδίες.

Λίγο χρώμα ζητούσε στα σκοτάδια της.

Οι παγωμένοι τοίχοι μάτωναν για χάρη της.

Τους παρακαλούσε να της μιλήσουν

γιατί μόνο αυτοί ήξεραν,

αυτοί και ένα μόνο άτομο,

που ήταν ήδη νεκρό.

Μισή ζωή λόγια ανείπωτα

της έφραζαν τον λαιμό,

την άλλη μισή κατάπινε όνειρα σάπια!

Άρχισε να μετράει πάλι τα κόκαλα της,

κάθε μέρα έλειπε κι ένα.