Στο τέρμα τού χρόνου

Κάθομαι σε ξύλινη καρέκλα μια ώρα τώρα,

ακουμπώντας τους αγκώνες

στην επιφάνεια μεταλλικού τραπεζιού,

πατώντας, με τα πέλματα των υποδημάτων,

λάσπη χωματόδρομου, παρατηρώντας,

σηκώνοντας και κατεβάζοντας τους οφθαλμούς,

πότε στο βιβλιάριο τραπέζης,

απόκομμα 30 δραχμών,

και πότε τον δάσκαλο, στο απέναντι τραπέζι,

να βαστά ανοιχτές, στις παλάμες των χεριών,

τις σελίδες τής εφημερίδας «Πρέβεζα».

Δίπλα του, ένα μέτρο ακριβώς, στα δεξιά,

ο χωροφύλακας, έχει διπλώσει στο τραπεζομάντηλο πιάτο,

μαχαιροπήρουνα και ποτήρι.

Όση ώρα ακούγεται απ’ τη θάλασσα, πίσω απ’ την πλάτη,

κόρνα πλοίου, άνδρες και γυναίκες,

μαυροντυμένοι, ακολουθούν φέρετρο,

που βαστούν στους ώμους, περιμετρικά,

πέντε άνδρες μ’ επικεφαλής μια μπάντα,

που περνά μπροστά μας, στα είκοσι βήματα.

*Πηγή φωτογραφίας: *ALAMY/VISUALHELLAS.GR