Φριχτή η ώρα που ενδίδεις

Κωνσταντίνος Χρυσανθάκης

Σώμα· κρυστάλλινη πέτρα απ’ τα βάθη της γης
Κρασί απο σταφύλια κρυμμένης οργής
Θα ’δινες τα πάντα μια στιγμή να ξεφύγεις
Απ’ όσα σου έταξαν, τη γωνιά που σε πέταξαν
Είναι φριχτή η ώρα που ενδίδεις*

Σκέψη· υπόγειο υγρό δίχως φως και αέρα
Κρυμμένη ζωή σ’ ασταμάτητη σφαίρα
Θα ‘δινες τα πάντα να ουρλιάξεις τι κρύβεις
Όσα σου κλέψανε κι αυτά που αντέξανε
Είναι φριχτή η ώρα που ενδίδεις

Λέξεις· σα φίδια ακούραστα τριγύρω σφυρίζουν
Μαυραγορίτες του λόγου γλυκά σε υπνωτίζουν
Σε αστείους παράδεισους πόρτες ανοίγεις
Άγγελοι μ’ αλυσίδες χειροπέδες ελπίδες
Είναι φριχτή η ώρα που ενδίδεις

Ξύπνα· για να ζήσεις τ’ όνειρο απ’ τον ύπνο σου βγες, στο κενό τους μη
μένεις,
πλάσε δικές σου στιγμές
Τον ουρανό πως να δεις το κεφάλι αν σκύβεις
Πλασματικές εποχές μηδενικές αντοχές
Να θυμάσαι για πάντα
Τη γλύκα της μέρας
που απ’ τα πάγια θα βγαίνεις
Που δε θα ενδίδεις

*Τίτλος δάνειο, από στίχο τού Κ. Καβάφη
στο ποίημά του «Σατράπεια»