Στουφής Ζαχαρίας | Συνέντευξη στη Λουκία Πλυτά

Στουφής Ζαχαρίας
Συγγραφέας – ποιητής

Συνέντευξη στη Λουκία Πλυτά

«Ίσως, η μεγαλύτερη επανάσταση που μπορεί
να κάνει ο άνθρωπος του 21ου αιώνα,
είναι να αποκτήσει αυτογνωσία»

Κε Στουφή, τί σημαίνει για εσάς λογοτεχνία και τί αγαπάτε περισσότερο στη διαδικασία τής γραφής;

Η λογοτεχνία είναι το εργαλείο και ο δρόμος που με οδηγεί στον κόσμο των ιδεών και στην πνευματική μου ζωή. Είναι, με απλά λόγια, ο τρόπος με τον οποίο ζω τη ζωή μου. Όσο για τη διαδικασία τής συγγραφής, αγαπώ με πάθος όλα τα στάδια, από τη σύλληψη μιας ιδέας και τη δραματουργία της, μέχρι τις τελικές διορθώσεις και την τυπογραφική παραγωγή. Μόνο με πάθος! Τίποτα λιγότερο.

Μέσω των βιβλίων σας, προσπαθείτε να έρθετε σε επαφή με το μυστήριο του θανάτου ή με το θαύμα τής ζωής;

Δυστυχώς, με τον θάνατο και τα μυστήριά του, δεν μπορώ, ούτε υπάρχει τρόπος, να έρθω σε επαφή. Βέβαια, αυτό θα συμβεί κάποια στιγμή μια για πάντα, και αυτή θα είναι η στιγμή τού δικού μου θανάτου. Όσο για το θαύμα τής ζωής, το βιώνουμε, θέλοντας και μη, από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Το ειδικό βάρος που έχει το κάθε τι που ζούμε, καλό ή κακό, όμορφο ή άσχημο, μα και το σύνολο της ζωής μας, υπάρχει κι έχει τη δική του αξία, επειδή η ύπαρξη είναι συνδεδεμένη με τη συνθήκη τού θανάτου. Χωρίς τον θάνατο, τίποτα και ποτέ δεν θα είχε αξία! Με αυτήν την έννοια, λοιπόν, μιλώντας για τον θάνατο (διαχειρίζομαι τον φόβο τού θανάτου μου) προσπαθώ να εντοπίσω τις αξίες μου στη ζωή και να τις διεκδικήσω.

    «Αν οι άνθρωποι δεν έτρωγαν μαζί και είχαν σαν ιερό κανόνα τής
       ζωής τους, να τρώνε μόνοι τους, ο κόσμος μας θα ήταν πολύ
      καλύτερος, οι οικογένειες πολύ αγαπημένες και οι παρέες θα
                  αποτελούνταν από πραγματικούς φίλους»

Μιλήστε μας, με τον δικό σας τρόπο, για την τελευταία νουβέλα σας «Τραγικός δείπνος», (2023, εκδ. ΑΩ).

Η νουβέλα αυτή αποτελείτε από δύο διαφορετικές μεταξύ τους ιστορίες, που γράφτηκαν με εφτά χρόνια διαφορά. Το θέμα είναι πως η μία ιστορία είναι συνέχεια της άλλης και αυτό το κατάλαβα αφού και οι δύο ιστορίες βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, που συνέβησαν στον ίδιο τόπο. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, θα ήταν άδικο να τις χωρίσω σε διαφορετικά έργα. Στο πρώτο μέρος, καταπιάνομαι, μέσω τής κρεατοφαγίας, με την ανθρώπινη βουλιμία, την αδιάκοπη πείνα και την αδυναμία τού ανθρώπου να μπορεί να «χορτάσει» οτιδήποτε στη ζωή του. Κάτι που σηματοδοτεί την αρχή τής παρακμής. Στο δεύτερο, και μεγαλύτερο, μέρος τού βιβλίου, με όχημα τη μέθη στο τραπέζι τού φαγητού, βγάζω στην επιφάνεια την ενδοοικογενειακή βία και τις οικογενειακές συμβάσεις, που δημιουργήθηκαν για να καλύψουν οικογενειακά μυστικά. Εκεί θίγονται ακόμα ζητήματα όπως η ομοφυλοφιλία και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, έτσι όπως  εκφράζονται μέσα από τις φασιστικές νοοτροπίες των ηρώων μου. Με μία φράση θα έλεγα πως πρόκειται για έναν ύμνο, για την παρακμή τού ελληνικού πολιτισμού.

Ο φόβος τού θανάτου είναι το πιο ισχυρό αντίδοτο ενάντια στην όποια αμετροέπεια και απληστία. Ωστόσο, στον δυτικό πολιτισμό, από τις αρχές τού 20ού αιώνα το ζήτημα του θανάτου έχει σταδιακά μπει κάτω από το χαλί. Αντί αφύπνιση, προκαλεί μόνο φόβο. Ποιές πιστεύετε είναι οι συνέπειες αυτής της τάσης;

Το πιο καλά εγγεγραμμένο συναίσθημα στη μνήμη, είναι ο φόβος. Ο πατέρας όλων των φόβων, που μπορεί να κυριεύσουν τον άνθρωπο, είναι ο φόβος τού θανάτου. Στον δυτικό πολιτισμό, μαζί με την ίδρυση των μεγαλουπόλεων, κάπου στα μέσα τού 20ού αιώνα, εμφανίστηκε η «σεξουαλική απελευθέρωση». Τότε, σύμφωνα πάντα με τις παρατηρήσεις των κοινωνιολόγων, το ταμπού που σκέπαζε το ζήτημα της σεξουαλικότητας, μετακόμισε και πήγε στον θάνατο. Έτσι, σήμερα, δεν είναι καθόλου ευχάριστο να μιλάμε για τον θάνατο· εξάλλου, ο νεκρός, δεν μπορεί να ακολουθήσει τις επιταγές τού καταναλωτισμού. Ο νεκρός, δεν είναι σέξι, ούτε καταναλώνει. Έτσι, το ζήτημα του θανάτου -που ουσιαστικά είναι η περίοδος που χρειάζεται ο άνθρωπος για να πενθήσει- άρχισε να χάνει έδαφος από την καθημερινότητά του. Ο θάνατος, λοιπόν, σήμερα, δεν προκαλεί μόνο φόβο, αλλά και ταμπού! Φυσικά, ποτέ το ζήτημα του θανάτου δεν αφύπνισε τους λαούς, γιατί πάντα η εξουσία -θεολογική ή πολιτική- προδιαγράφει τη σχέση που έχουν οι άνθρωποι με τον θάνατό τους. Οι συνέπειες που έχει η αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου από τον θάνατό του είναι σίγουρα πολλές, όμως θα ήθελα να τονίσω τη βασικότερη, που προκαλεί την έλλειψη αυτογνωσίας.

Κε Στουφή,  «Η Θεούσα» (2022, εκδ. ΑΩ), επαναδιαπραγματεύεται τα όρια και τις ηθικές αξίες των ανθρώπων. Λείπει το «γνώθι σ’ αυτόν» από τον σύγχρονο άνθρωπο; Έχει εξασθενήσει το ηθικό αισθητήριο των ανθρώπων ως προς τις ενέργειες και τις πράξεις τους;

Ίσως, η μεγαλύτερη επανάσταση, που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος του 21ου αιώνα, είναι να αποκτήσει αυτογνωσία. Αυτήν την αυτογνωσία που σας είπα στην προηγούμενη απάντηση, και που ουσιαστικά είναι το «γνώθι σ’ αυτόν». Όπως σας είπα, λοιπόν, και πιο πριν, ναι, θεωρώ ότι λείπει το «γνώθι σ’ αυτόν» από τον σύγχρονο άνθρωπο με συνέπεια να έχει εξασθενήσει κατά πολύ το ηθικό του αισθητήριο κι έτσι οι ενέργειες και οι πράξεις του να είναι χωρίς συνείδηση και γι’ αυτό χωρίς ηθική. Τέτοιοι, «σύγχρονοι» άνθρωποι είναι και οι ήρωες της «θεούσας» μου. Άλλοτε τραγικοί και άλλοτε α-τραγικοί ήρωες της ίδιας τους της ζωής και της εποχής τους. Άνθρωποι, που δεν έχουν μια φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου τους και γι’ αυτό δεν μπορούν να σεβαστούν την ανθρώπινη ζωή.

Τί αναζητάει ο Μάρκος;

Ο Μάρκος, είναι ένα παιδί που μεγάλωσε στο χωριό και είδε πολύ σκληρές εικόνες εκεί σαν παιδί. Γαλουχήθηκε με τα ήθη και τα έθιμα των περασμένων αιώνων, ενώ, ταυτόχρονα, μεγάλωνε με τη γέννηση της ψηφιακής επανάστασης. Ο Μάρκος, είναι ένας άνθρωπος χωρίς πανεπιστημιακές σπουδές και χωρίς υγιή πρότυπα, που τίποτα δεν πιστεύει, ούτε τίποτα τον συγκινεί. Έτσι, πολύ εύκολα, θα πάρει ένα όπλο και θα σκοτώνει με την άνεση που σκοτώνουν οι παίχτες στα βιντεοπαιχνίδια. Ωστόσο, πρόκειται για έναν ευφυή άνθρωπο, που δεν πίστεψε ποτέ στο μυαλό του. Ο Μάρκος, είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ τί αναζητάει, θαρρείς και δεν σκέφτηκε ποτέ τον θάνατό του.

Τί συμβολίζουν τα ημερολόγια του Μάρκου και της Άννας;

Τα ημερολόγια των ηρώων μου, που παραθέτω σχεδόν αυτούσια στο βιβλίο, δεν έχουν να συμβολίσουν κάτι. Ό,τι έχουν να πούνε, απλά το λένε. Τα γραπτά τής Άννας γράφτηκαν από μια καθαρά προσωπική ανάγκη τής ηρωίδας μου -ας την πούμε αυτοψυχανάλυση- και διασώθηκαν επειδή θέλησε να τα διαβάσει ένας ακόμα άνθρωπος, ο Μάρκος, υπό την προϋπόθεση μετά να καούν. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε, η Άννα, ούτε το περίμενε φυσικά, τα ημερολόγιά της να δημοσιευόντουσαν αυτούσια σε βιβλίο. Όσο για του Μάρκου τα ημερολόγια, που περισσότερο τετράδια είναι -με σκέψεις που δεν σχετίζονται άμεσα με την καθημερινότητά του- θεωρώ πως αντικατοπτρίζουν την σύγχρονη ελληνική (και όχι μόνο) πραγματικότητα, γραμμένα με τον πιο αθώο και ειλικρινή τρόπο.

Ποιό είναι το κοινό σημείο μεταξύ Άννας και Μάρκου;

Εκτός του ότι γεννήθηκαν στην ίδια χώρα, την ίδια εποχή, δεν φαίνετε κάποιο άλλο κοινό σημείο να έχουν, ούτε καν στα χόμπι τους. Το μόνο, ίσως, κοινό σημείο που θα μπορούσαμε να υποθέσουμε, είναι ότι μετά το τέλος τού βιβλίου, πιθανότατα να έζησαν για πάντα μαζί στην άλλη άκρη τού κόσμου. Αυτό όμως, ούτε εγώ είμαι σε θέση να το γνωρίζω.

Η τραγική φιγούρα τής μητέρας (τής Άννας) και η μηδενική της αντίσταση, η παράδοσή της -που την οδηγεί στον μαρασμό και τον θάνατο- στη θέα τής αιμομικτικής σχέσης «πατέρα» και κόρης, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως παραπέμπει στην σχεδόν μηδενική αντίσταση των ανθρώπων στην αδικία και στο πολιτικοκοινωνικό σύστημα που τους υπονομεύει;

Σαφώς και θα μπορούσαμε να το ισχυριστούμε αυτό, αφού στην εποχή μας κανένας δεν αντιδρά σε τίποτα. Όμως, η μητέρα, γνωρίζει μυστικά τα οποία η Άννα αγνοεί. Δεν θα αποκαλύψουμε περισσότερα εδώ, μα πολλές φορές η απάθεια δηλώνει και συνενοχή. Τώρα, όσο για το πολιτικοκοινωνικό σύστημα, μας υπονομεύει πριν ακόμα γεννηθούμε και πολύ μετά τον θάνατο μας.

Η Άννα, στην πορεία τής ζωής της, βρίσκεται αντιμέτωπη με καλά θαμμένα (για ηθικούς λόγους) οικογενειακά μυστικά. Η ύπαρξη αυτών των μυστικών πώς επηρεάζουν τις ανθρώπινες ζωές και τις σχέσεις μέσα και έξω από την οικογένεια;

Τόσο στο βιβλίο μου «Η Θεούσα», όσο και στην πραγματική ζωή, η ύπαρξη των οικογενειακών μυστικών προς ένα ή περισσότερα μέλη τής οικογένειας, σημαίνει ενδοοικογενειακή βία και καταπίεση, κυρίως σεξουαλική. Όλες αυτές οι συμπεριφορές, λοιπόν, καταστρέφουν τους ανθρώπους και τους μεταδίδουν με το ζόρι βλαβερές συμπεριφορές, κάνοντάς τους χειριστικούς, καταπιεστές και ψεύτες. Η ελληνική οικογένεια είναι τουλάχιστον άθλια, που μόνο στόχο έχει να καταστρέφει τα παιδιά της. Σε προσωπικό επίπεδο πάντως, ευτυχώς για μένα, οι γονείς μου το μόνο που μου έδωσαν ήταν η απόλυτη ελευθερία, κάτι που θα ήθελα κι εγώ να καταφέρω να δώσω σαν γονιός.

                              «Ένας άνθρωπος για να παράξει ηθική,
                    απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει αυτογνωσία
                       που μέσω αυτής θα δημιουργήσει συνείδηση»

Τελικά, τί είναι ήθος; Πότε μας πνίγει και πότε μας ελευθερώνει;

Ας πούμε, καταρχήν, τί δεν είναι ήθος. Αυτός που δεν παραβιάζει τους νόμους τού κράτους δεν είναι ηθικός, απλά είναι νόμιμος. Αυτός που δεν παραβαίνει τους θρησκευτικούς του κανόνες δεν είναι ηθικός, απλά είναι πιστός. Ένας άνθρωπος για να παράξει ηθική, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει αυτογνωσία, που μέσω αυτής θα δημιουργήσει συνείδηση. Η συνείδηση υπερβαίνει τους θεϊκούς και τους ανθρώπινους νόμους και είναι αυτή που μας προτρέπει σε μια ηθική στάση ζωής. Δηλαδή, σε μια ζωή που γνωρίζοντας καλά τον εαυτό μας δεν τον καταπιέζουμε, ούτε επιτρέπουμε σε άλλους να το κάνουν αυτό, και πολύ πιο μάλλον, ούτε εμείς πιέζουμε με οποιονδήποτε τρόπο τους άλλους. Όσο για το δεύτερο σκέλος τής ερώτησης, νομίζω πως ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτόν του, και έχει συνείδηση και ηθική στάση ζωής, δεν πνίγεται ποτέ, γιατί αυτός ο άνθρωπος, σε καμία περίπτωση, δεν κάνει κάτι που δεν του αρέσει. Εν τέλει, θέλω να πω ότι το ήθος, ούτε μας πνίγει, ούτε μας ελευθερώνει, δεν είναι αυτή η δουλειά του. Το ήθος προϋποθέτει την ελευθερία.  Η δουλειά του είναι περισσότερο να μας βοηθάει να μαθαίνουμε τί μας αρέσει και τί όχι σε αυτόν τον κόσμο.

            «Ο θύτης δικαιολογεί πάντα τον εαυτό του και αν τυχαίνει
                              να έχει κάποια μορφή εξουσίας,
                    μπορεί και να μην απονεμηθεί ποτέ δικαιοσύνη»

Κε Στουφή, δικαιολογούνται οι εγκληματικές πράξεις;

Μα ναι, φυσικά, σε καθημερινή βάση. Ο θύτης, δικαιολογεί πάντα τον εαυτό του και αν τυχαίνει να έχει κάποια μορφή εξουσίας, μπορεί και να μην απονεμηθεί ποτέ δικαιοσύνη. Συχνό φαινόμενο για τη χώρα μας. Σε ανθρώπινο επίπεδο, τώρα, εγώ, δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο που να μην έχει σκεφτεί κάποια στιγμή στη ζωή του να σκοτώσει, έστω και τον ίδιο του τον εαυτό, που είναι η ανώτερη εγκληματική πράξη. Τώρα, σε προσωπικό επίπεδο αν με ρωτάτε, ναι, δικαιολογούνται, γιατί το έγκλημα είναι στη φύση τού ανθρώπου, σε αντίθεση με την «ειρήνη», που δεν υπάρχει πουθενά στη φύση. Εγώ, προσωπικά, από τότε που αποφάσισα να γίνω ποιητής, απέκλεισα από τον εαυτό μου τα όπλα, το έγκλημα και την εξουσία. Όλα αυτά είναι ασύμβατα με την ποίηση. (Μην ξεχνάτε πάντως, πως όλες οι εξουσίες τού κόσμου, προστατεύονται με όπλα τα οποία έχουν κατασκευαστεί για να σκοτώνουν). Αν υποθέσουμε, όμως, πως δεν ήμουν ποιητής, καθόλου απίθανο να ήμουν ο Μάρκος! Ένας πληρωμένος δολοφόνος (για όσους δεν έχουν διαβάσει τη θεούσα). Γι’ αυτό, από μια πλευρά, ο Μάρκος, δεν αποκλείεται να είναι ο άλλος μου εαυτός, αυτός που τίποτα δεν φοβάται και μοιάζει με κινηματογραφικό ήρωα. Οι μόνοι, ίσως, που δεν δικαιολογούν τις εγκληματικές πράξεις -και όχι πάντα- είναι τα θύματα των πράξεων αυτών.

Σε μια υγιή κοινωνία «οι απατεώνες» κάθε είδους είναι στιγματισμένοι. Βρίσκονται σε αποδοκιμασία και περιφρόνηση. Σήμερα, όμως, έχουμε δημιουργήσει συνθήκες για την ανάπτυξη και την επικράτησή τους. Τί έχουμε παρερμηνεύσει και σε τί πιστεύετε μπορούμε να αποδώσουμε αυτή τη στάση ζωής;

Σε μια υγιή κοινωνία, ναι! Μα τέτοια κοινωνία δεν νομίζω να υπήρξε ποτέ, στη νεότερη Ελλάδα τουλάχιστον. Εδώ, μόνον οι απατεώνες επικρατούν και μάλιστα νόμιμα, αφού είναι πολιτικοί εξουσίας, που έχουν διαφθείρει και εξαγοράσει τη δικαιοσύνη. Ο λόγος για τον οποίο πιστεύω πως συμβαίνει αυτό είναι η τραγική έλλειψη παιδείας. Μην σας κάνει καμία εντύπωση, οι Έλληνες είναι αμόρφωτοι, γεμάτοι προλήψεις και θρησκοληψίες. Με μία φράση, βολεμένοι απατεώνες. Θα μου πείτε, βέβαια, πως είμαι απόλυτος και πως δεν είμαστε όλοι έτσι και θα συμφωνήσω. Όμως, τα ποσοστά αυτής της διεφθαρμένης κατάστασης είναι τόσο μεγάλα, που οι μειονοτικές εξαιρέσεις είναι αδύνατον να γίνουν ορατές μέσα στο ελληνικό μπάχαλο.

Η σημερινή κοινωνία έχει τα προσόντα να κάνει τον άνθρωπο κοινωνό ανώτερων ιδεών;

Το να γίνει ο άνθρωπος κοινωνός ανώτερων ιδεών, θα πρέπει πρώτα να το θέλει ο ίδιος. Όσο για την κοινωνία, σίγουρα όλες οι κοινωνίες σήμερα, έχουν τα προσόντα, αλλά καμία κοινωνία δεν συμφέρει οι πολίτες της να είναι σε θέση να μιλήσουν και να στοχαστούν πάνω σε ιδέες. Στη χώρα μας πολιτεία και πολίτες ανταγωνίζονται για το χειρότερο. Δείτε απλά τί ψηφίζουν και θα καταλάβετε.

Ποιό πιστεύετε πως είναι το σπουδαιότερο ερώτημα της δικής μας εποχής;

Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι έχω κατανοήσει την εποχή μου, ούτε υπάρχει λόγος για να θέλω κάτι τέτοιο. Πάντως η εποχή μου και οι άνθρωποί της, δεν έχουν κοινές συνιστώσες και προσλαμβάνουσες για να μπορέσουν να θέσουν συλλογικά το ερώτημα της εποχής τους. Μα, κι αν μπορούσαν, θα ήταν τέτοια βλακεία που δεν θα ήθελα να το ακούσω. Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο, που σηματοδότησε η ψηφιακή επανάσταση. Στη φάση αυτή, ο παλιός κόσμος έχει τελειώσει και μια νέα εποχή θα έπρεπε να ανατέλλει. Λέω θα έπρεπε γιατί δεν βλέπω τη νέα εποχή να ξεπροβάλει από κάπου. Έτσι, θέτω ένα προσωπικό ερώτημα στην εποχή μου, χωρίς να περιμένω απάντηση φυσικά. Άραγε να διανύουμε την κορεσμένη εποχή που θα κρατήσει για πάντα, μια φάρσα που κανείς δεν έχει στήσει; Μήπως, λέω μήπως, διανύουμε τη μετα-τέλος περίοδο του πολιτισμού μας;

Τί δημιουργείτε τώρα;

Τώρα, γράφω το μυθιστόρημα «Μαρμαρού». Η Μαρμαρού, είναι μια γυναίκα βρικόλακας από την ορεινή Ζάκυνθο, που διασώθηκε στους αιώνες μέσω των θρύλων. Το 2014, είχα εκδώσει ένα βιβλιαράκι (εκτός εμπορίου) με την ιστορία της, μέσα από λαογραφική κυρίως προσέγγιση. Τότε είχε ανέβει και στο θέατρο, αρχικά από μένα και την επόμενη χρονιά από τη σκηνοθέτη Μαρία Αιγινίτου. Τώρα, η Μαρμαρού, γίνεται μυθιστόρημα εποχής και αυτό είναι κάτι που το κάνω για πρώτη φορά.

                            «Δεν αγαπούμε, ίσως, αρκετά τη ζωή;
               Έχετε παρατηρήσει πώς μόνο ο θάνατος αφυπνίζει
                                       τα συναισθήματά μας.
                Πώς αγαπούμε τους φίλους που μόλις μας άφησαν ή όχι;
         Πόσο θαυμάζουμε του κυρίους μας που πια δεν μιλούν κι έχουν
                                             το στόμα γεμάτο χώμα;»

                                                                                  Αλμπέρ Καμύ – Η Πτώση

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Ζαχαρίας Στουφής,  γεννήθηκε το 1974 στη Ζάκυνθο. Σαν προέκταση του συγγραφικού του έργου, αναζητεί τον θάνατο στη λαογραφία, τη φιλολογία, την ιστορία και τη σύγχρονη κοινωνία τού νησιού του. Έχει στήσει θεατρικές παραστάσεις και performance που βασίστηκαν στο έργο του, ενώ κείμενά του, έχουν δραματοποιηθεί και από άλλους καλλιτέχνες. Από το 1995, που εμφανίσθηκε στα γράμματα, ζει και εργάζεται στην Αττική και έχουν εκδοθεί έως τώρα, εικοσιδύο βιβλία του. Η τελευταία του ποιητική συλλογή, «Όταν ήμουν παιδί έσφαζαν τα ζώα μπροστά μου», ήταν υποψήφια, το 2021, για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης.

ΠΟΙΗΣΗ:

 •Τρένο 1996, • Ο πόνος οι ηδονές  κι ο φόβος των ανθρώπων 1997, • Ονειροπληξία 2001, • Νιρβάνα 2003, • Χαωδία 2005, • Νεκρώσιμα 2006, • Μυστικό νεκροταφείο 2008. • Γράμματα σε νεκρό ποιητή 2009. • Ονειροπληξία, τριλογία 2012 (συγκεντρωτική έκδοση των: Ονειροπληξία, Χαωδία και Νεκρώσιμα). • Η ταξιθέτρια του χάους, 2014. • Στην Έρημο της Μνήμης 2014, • Όταν ήμουν παιδί έσφαζαν τα ζώα μπροστά μου, 2020.

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ:

• Μαρμαρού, η γυναίκα βρικόλακας, (λαϊκός θρύλος) 2014 • Ο τάφος του διαόλου, (νουβέλα) 2019, Β΄έκδοση 2022 • Η θεούσα (μυθιστόρημα) 2022, Β΄ έκδοση 2023 • Τραγικός δείπνος (νουβέλα) 2023.

ΘΑΝΑΤΟΛΟΓΙΑ:

•Τα σύγχρονα επιτύμβια επιγράμματα της Ζακύνθου, 2009. • Σήματα θανάτου πίστης και μνήμης στους δρόμους της Ζακύνθου, 2010. • Τα Ζακυνθινά μοιρολόγια και οι μεταλλάξεις του θρηνητικού λόγου στο χρόνο, 2013. • Το Αγγλικό Νεκροταφείο της Ζακύνθου, 2013. • Γνώση και Απόγνωση, συνταγές αυτοκτονίας, 2014, Β΄ Έκδοση 2017. • Αναζητώντας τον θάνατο, 2016.  (22 αρθογραφίες του Ζ. Στουφή με 22 φωτογραφίες του Δ. Θεοδόση).

ΘΕΑΤΡΟ:

Από τον ίδιο και άλλους καλλιτέχνες του θεάτρου έχουν δραματοποιηθεί τα βιβλία του: • ΜΑΡΜΑΡΟΥ, η γυναίκα βρικόλακας από την ορεινή Ζάκυνθο, θέατρο. • Η ΤΑΞΙΘΕΤΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ, θέατρο. • ΣΤΗΝ ΈΡΗΜΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ, performance. • ΜΥΣΤΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ, performance. • ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΓΝΩΣΗ συνταγές αυτοκτονίας, Stand Up Comedy.

•Ποιήματα, άρθρα και μελέτες του, έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στα περιοδικά, Τετράμηνα, Περίπλους, Επτανησιακά Φύλλα, Ίαμβος, Ραπόρτο, Πνοές Λόγου και Τέχνης, Ένεκεν, Ο Φαρφουλάς, Δήμος και Πολιτεία, Παρέμβαση, Εμβόλιμον, Ο Σίσυφος, Φρέαρ, το Κοράλλι, Θράκα, Οδός Πανός, Καρυοθράυστις, Νέο επίπεδο, καθώς και σε πολλά ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια σχετικά με την ποίηση.  Από το 2006, ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε δύο ποιητικές ανθολογίες, τρία θεματικά ανθολόγια ποίησης και  σε  ανθολογήσεις των περιοδικών Ο Σίσυφος, Οδός Πανός και Καρυοθράυστις.